روزگاری پیش از این.. منظورم زمانیه که هنوز جعبه جادویی، (تلوزیون) تو خونه ما ایرانی ها ظهور نکرده بود، هوا که رو به تاریکی می رفت، اهل منزل خسته از کار روزانه تو زمستون دور کرسی و تابستونا توی آب انبار یا پشت بوم دور هم جمع میشدن تا شبچره ای داشته باشن، نقل مجلسشون کلام زیبای حافظ، شوخ طبعی های سعدی یا شعرای حماسی فردوسی بود. تو قهوه خونه ها مرشد با صدای رساش نقالی می کرد و قصه رستم و سهراب یا مرگ سیاوش رو هر ادم قهوه خونه برویی بلطف نفس گرم مرشد، حفظ بود. هنوزم اگه از نعمت سایه بزرگی تو خانواده بی بهره نباشید، میشنوید که چاشنی حرفهاش متل و مثلی از شاعرای قدیمه.

الان، این جعبه جادویی، بعدش تلفن، موبایل، اینترنت و ...  خیلی چیزارو به خونه های ما آورد، متمدنمون کرد!! و خیلی اروم خیلی چیزارو از خونه هامون برد. اول صفا و صمیمیت جمع فامیلی مون رو و بعدش فرهنگ و...

چقدر وقت میکنیم حافظی ورق بزنیم، حتی به اندازه گرفتن یه فال. به موش و گربه عبید بخندیم، با عرفان مولانا خلوت کنیم؟ اصلا معنی بعضی از واژه های شعرای فردوسی رو میفهمیم؟؟؟ مگه همه اینا شعرای پارسی زبان نیستند! پس  چرا اینقدر من (و جسارتا شما) با فرهنگشون بیگانه ایم. چرا نمی تونیم چندتا جمله به زبان شیوای خودمون بگیم و بنویسیم بدون اینکه در اونها از واژه های دول شرق و غرب استفاده نکرده باشیم.

به نظر شما چرا سپاسگزاریمون، شده مرسی و Thank you، خداحافظی مون Byو .. و دردناکتر از همه اینکه استفاده کردن این کلمات تو جمله برامون شده نوعی کلاس؟؟

من نمیگم همه درها رو رو خودمون ببندیم و برای حفظ فرهنگمون، تو زندان گذشته زندگی کنیم. اما بیاید سعی کنیم همپای دنیا پیش بریم و خودمون باشیم، ریشه هامون رو قطع نکنیم و به داشتنشون افتخار کنیم.

تا شاید .. شاید بتونیم جلوی این تهاجم افسار گسیخته رو که به اسم تمدن، داره تمدن هزار ساله مون رو رفته رفته بیرنگ تر میکنه بگیریم و هنوزم به ایرانی بودن خودمون افتخار کنیم.

این آدرس وبلاگیه که به منظور احیا زبان پارسی و درخواست مسئولان از استفاده بیشتر و بهتر از واژگان پارسی تاسیس شده، شما دوست عزیز با ثبت نظرات و بیان اندیشه های مثبت و سازنده ات میتونی همراه با ما، قدمی در پارسی تر شدن موسسات دولتی و غیردولتی، اینترنت و ... برداری و در حفظ و حراست این درخت زیبای  کهنسال سهمی داشته باشی.

http://www.parsiha.blogfa.com/

      «زنده باد ایران، زنده باد زبان پارسی»

لشت نشاء زادگاه مادره.. دشت خوشه های برنج.. که رفتن به اونجا برای من همیشه لذتبخشه.

نگید عجب ....... اول از خودش و علایقش  شروع کرده که در جوابتون میگم  هرکسی کو باز ماند از اصل خویش ........ و اینکه من خودمو (منظورم اصلیت و قومیته) بهتر میشناسم (شایدم فکر می کنم که بهتر می شناسم) تا جای دیگه و راحت تر می تونم در موردش صحبت کنم و معتقدم هرکس بهتره اول با فرهنگ خودش آشنا بشه و اونو بهتر و بیشتر بشناسه تا .. تا شاید کمتر بشنویم که داستان ما شده داستان آقا کلاغه و یاد گرفتن راه رفتن جناب  کبک ....

از خوندن در مورد لشت نشاء لذت ببرید... از دیدنش بیشتر  (بالاخره تو رشته ما تبلیغات حرف اولو می زنه)

گویند لشت نشاء در ابتدا بنام دشت نشاط معروف بوده، دشتی سرسبز با مردمانی شاد، مردمان این سرزمین را حاکم ظالم و ستمگری بود که ظلم و جور بسیار بر کشاورزان روا می داشته تا به حدی که روزی مردم روستا او را به قتل رسانیده و بیجار دفن کردند و سپس روی لاشه حاکم به نشاء پرداختند. و از آن زمان نام دشت نشاط به لشت نشاء، یعنی لاشه ای که روی آن نشاء برنج انجام گرفته، تغییر یافت.

.